In Toanielstik

It Lêste Hûs is een verzorgingstehuis zoals ze allemaal zijn: te druk, te efficiënt, en licht in de war over wie er eigenlijk nog leeft. Het personeel doet zijn best. De bewoners ook, ieder op hun eigen manier.

Als er die middag bezoek komt, blijkt dat er onder de dagelijkse chaos van rollators, telefoons en vergeten schema’s iets schuilt waarop niemand gerekend had: echte mensen, met echte verhalen, op het punt dat er niet veel tijd meer is om ze te vertellen.

Een klucht over ouder worden, loslaten, en de vraag of het ooit te laat is om nog te zeggen wat gezegd moet worden.